زندگي بي تو عذابه نازنينم بي تو هرگز

قلبمو از تو جدا هرگز نبينم بي تو هرگز

زير بارون نگاهت، عمريه که خيسه خيسم

حالا از پاکي تو، غرق يقينم بي توهرگز

من همه وجودم از تو، که تمام لحظه هامي

تو خودت خوب ميدوني، با تو اجینم بي تو هرگز

زندگي بي تو عذابه نازنينم بي تو هرگز

قلبمو از تو جدا هرگز نبينم بي تو هرگز

تو خودت هفت آسموني، من زمينيه حقيرم

عشق پاک آسمونو، من نبينم بي تو هرگز

من و تو دو جسم و يک روح، تا قيامت با هم هستيم

عشق تو هرگز نميرد، توي سينه ام بي تو هرگز

منو از خودت بدون، اي واژه هاي عشق و لبخند

من هميشه تا هميشه، با تو اينم بي تو هرگز

زندگي بي تو عذابه نازنينم بي تو هرگز

قلبمو از تو جدا هرگز نبينم بي تو هرگز

تو خودت هفت آسموني، من زمينيه ي حقيرم

عشق پاک آسمونو، من نبينم بي تو هرگز

منو از خودت بدون، اي واژه هاي عشق و لبخند

من هميشه تا هميشه، با تو اينم بي تو هرگز

اونی که دوستش داری

بهش نگو دوستش داری

میره و تنهات میزاره

اگه باور نداری بهش بگو

دوستش داری

میره رو دلت پا میزاره

آره، می دونم عاشقشی

عاشق اون نگاهش

آره، می دونم در به دری

تا ببینیش باز دوباره

منم یه روزی مثل تو

عاشق بودم تا پای جون

عشقم رو فریاد زدم و

 دربه دری شدم نگو

رفتش و تنهام بزاره،

روی دلم پا بزاره

دل من و سوزوند و رفت

رفت و با دیگری نشست

رفت و با دیگری نشست

                       نمی خواهم کسی از مردن من با خبر گردد

نمی خواهم که مادر تلخی جان کندنم بیند

                      نمی خواهم پدر بر هم نهد چشمان بازم را

ولی مادر اگر روزی

                  (رفیقی مهربان) آمد

ز تو پرسید فلانی کو؟

                 بگو در سنگر ناکامی و حسرت

شبی جان داد ولی در لحظه ی آخر گفت:

                                                        عزیزانم

                                                         رفیقانم

                                                                        خداحافظ

                                                                        خداحافظ

برگ درختی بودم و خاکسترم کرد

هر روز با یک خاطره، با بال رویا

پرواز می کردم،که بی بال و پرم کرد

گفتم نرو تنهایم ای همزاد باران

رفت و نگاه آخرش تنهاترم کرد

او سنگ زد بر شیشه احساس هایم

خون را ولی مهمان چشمان ترم کرد

وقتی که گفتم هر چه میل توست باشد

مثل غروری ایستاد و باورم کرد

 اي پيکر تو ، چو گل ياس سپيد

گرچه بر زخمم نمک پاشيد و رفت

لحظه اي با من باش...
سکوتم آبستن فرياديست
 که عشق را به نفرت ميکشاند
و انتظار گل ميدهد
 در بي کسي لحظه هايم
عاشقانه هايم
زير قدمهاي سربي عاقلانه هاي تو
دم بر نمي اورند 
و  ميميرند در هذيان مرگ خويش
و لحظه هايم
خودشان را با امتداد نگاه تو دار ميزنند
عشق هم زخمي توست
و تپش لحظه هاي من و تو
هر چه آرامتر هستي خويش را
مي لغزاند زير پنجه وحشي عدم
نيست ميشويم
تو
من
و حتي عشق.

که تو را در خود تکرار کنان

به سحرگاه شکفتن ها و رستن های ابدی خواهد برد

من در این آیه تو را آه کشیدم

من در این آیه تورا به درخت و آب و آتش

پیوند زدم....

زندگی شاید یک خیابان دراز است که هرروز

زنی با زنبیلی از آن میگذرد

زندگی شاید ریسمانی است که مردی

با آن خود را از شاخه میآویزد

یا نگاه گیج رهگذری باشد که

کلاه از سر برمیدارد و با لبخندی بی معنی

بیک رهگذر دیگر میگوید

صبح بخیر....

باورم ناید که عاقل گشته ام

گوئیا او مرده در من کاینچنین

خسته و خاموش و باطل گشته ام

هر دم ازآئینه می پرسم ملول

چیستم دیگر به چشمت چیستم؟

لیک در آئینه می بینم که وای

سایه ای هم زانچه بودم نیست..............

   تو را صدا کردم

   سکوت بودو نسیم

   که پرده را می برد

   در آسمان ملول

   ستاره ای می سوخت

   ستاره ای می رفت

   ستاره ای می مرد

   ترا صدا کردم

   ترا صدا کردم

   تمام هستی من

   چو یک پیاله شیر

   میان دستم بود

   نگاه آبی ماه

  به شیشه ها می خورد

  ترانه ای غمناک

  چون دود بر می خواست

  ز شهر زنجره ها

  چون دود می لغزید

  به روی پنجره ها

  تمام شب آنجا

  میان سینه ی من

  کسی زنومیدی

  نفس نفس می زد

  کسی به پا می خاست

  کسی ترا می خواست

  دو دست سرد او را دوباره پس می زد

  تمام شب آنجا

  زشاخه های سیاه

  غمی فرو می ریخت

   کسی تو را میخواند

   هوا چو آواری

   به روی او می ریخت

   درخت کوچک من

   به باد عاشق بود

   به باد بی سامان

   کجاست خانه ی باد؟

 کجاست خانه ی باد؟

نه باورم نمیشه که تو منو از یاد ببری

تولدم شد بی وفا ازتو نیومد خبری

چشمای من خشک شد به در

حالا که بی وفا تره

بال و پرش دادم ولی دیگه واسم نمیپره

اینو بدون دستای من گرمی دستاتو می خواد

تو رو به عشقمون قسم اون روزا رو یادت بیاد

حتی دیگه خدامونم به دادمون نمیرسه

گریه نکن که دستمون به دست هم نمیرسه

تو رو خدا بهش بگین صبر منم سر اومده

خدا به من بگو چرا خوشی به من نیومده

بهش بگین سراغشو از کس و نا کس می گیرم

بهش بگین اگه نیاد تو انتظارش می میرم

آخه چرا نگاه اون چنگی به دل نمی زنه

میگن یکی تو قلبشه جونمو آتیش می زنه

تو رو خدا ازت می خوام دست روی دستاش بزارم

جز آرزوی دیدنش هیچ آرزویی ندارم

بازم می گم دوستت دارم کاش عشقمون جون بگیره

برگرد بیا به کلبه مون تا سر و سامون بگیره

ببخش اگه قسمت نشد توی چشمات نگاه کنم

یا سر رو شونت بزارم اسم تو رو صدا کنم

تو هم منو بزار برو اما بدون رسمش نبود

جز تو آخه کی رو دارم دلیل رفتنت چی بود

اون که نخواست پیشم باشی باید خودش صبرم بده

خدا گرفتی عشقمو جواب قلبم رو بده

نیمه شب بود و غمی تازه نفس

ره خوابم زد و ماندم بیدار

ریخت از پرتو لغزنده ی شمع

سایه ی دسته گلی بر دیوار

همه گل بود ولی روح نداشت .

سایه ای مضطرب و لرزان بود

چهره ای سرد و غم انگیز و سیاه

گوئیا مرده ی سر گردان بود .

شمع, خاموش شد از سایه ی باد

اثر از سایه به دیوار نماند .

کس نپرسید, کجا رفت؟ که بود؟

که د می چند در اینجا گذراند .

این منم خسته در این کلبه ی تنگ

جسم درمانده ام از روح جداست .

من , اگر سایه ی خویشم , یا رب

روح آواره ی من کیست؟ کجاست؟

هواتو کردم دوباره ،بازم دلم تنگه برات

اگر چه دوری از دلم، هنوزم می میرم برات

امید من، سنگ صبور، باشه برو پشیم نیا

بزار که تنها بسوزم، تو غربت دلتنگی هام

نه اینکه عاشق نباشم، نه اینکه دوستت ندارم

می خوام تو اوج بی کسی، سر روی  شونت بزارم

زخم زبون و صبر من، باور بکن حدی داره

یه قلب خالی از امید، آخه سوزوندن نداره

منی که حتی گریه هام، واسه تو تکراری شده

تو حرف مردم رو نزن، نگو که جات خالی شده

نگاهه سردت هنوزم با خنده هات زجرم میده

خدا خودت منو به این دربه دری عادت بده

باور نداری هنوزم عشق تو داغونم کنه

بخند به گریه های من شاید که آرومم کنه

بهش بگین دق می کنم دستاش رو دستم نباشه

تموم خاطراتمون نمک به زخمام می پاشه

بهش بگین خاطره هاش آتیش به جونم می زنه

آسمونم زمین بیاد بگین فقط مال منه

تو لحظه های بی کسی، سهم من از تو دوریه

اگه صدام در نمیاد، دلتنگی و صبوریه

هر روز غروب دلتنگتم، دوباره تنها می شینم

هر وقت که بارون می زنه، تو رو کنارم می بینم

هر روز و هر شب از خدا، بدون فقط تو رو می خوام

نگو برات غریبه ام نگو تو خوابت نمیام

بگو تو هم دوستم داری بگو که دلتنگم میشی

من فقط از خدا می خوام دوباره مهربون بشی

دستهایم می دوند و پاهایم کف می زنند .  

گوشهایم اشک می ریزند و چشمهایم می شنوند .

قلبم حرف می زند و دهانم می تپد .

چه کس را بگویم که سینه ام پر ز درد است . . .

و چه کس را بگویم که چشمهایم در انتظارند .

انتظاری که نمی دانم فرجامی نیک دارد یا ...

با تو چه زندگییایی که تو رویاهام نداشتم

تک و تنها بودم اما تو رو تنها نمیزاشتم

چه سفرها با تو کردم چه سفرها تو رو بردم

دم مرگ رسیدم اما به هوای تو نمردم

دارم از تو می نویسم که نگی دوستت ندارم

از تو که با یه نگاهت زیررو رو شد روزگارم
موقع نوشتنو وقت اسم گذاشتنو

کسی رو جز تو نداشتن اسمی جز تو نمیذاشتم

من تموم قصه هام قصه ی توست

اگه غمگینه اون از غصه ی توست

حتی من به آرزوهات تو رو آخر می رسوندم

میرسیدی تو و من اما آرزو به دل می موندم

هی می خواستم که بگم که بدونی حالمو

اما ترس و دلهره خط می زد خیالمو

توی گفتن و نگفتن از چه روزایی گذشتم

انقده رفتم و رفتم که هنوزم برنگشتم

هر چی شعر عاشقونست من برای تو نوشتم

تو جهنم سوختم اما مینوشتم که تو بهشتم

اگه عاشقونه گفتم عشق تو باعثشه

اگه مردم، تو بدون چه کسی باعثشه